Motorstopp longs motorvegen

Me sette sundag ut frå  Platja del hmmgmm, med kurst for Montpellier. Me hadde ambisjonar om å finna eit klima som var litt bedre tilpassa våre nordiske gener, det fekk me ikkje til, men me var rimeleg sikkre på at me skulle ta inn på eit av dei shadyaste hotella på denne sida av Sahara og det fekk me til.

IMG_20130707_121146

Eit tragisk syn longs den franske motorvegen…

Der som skulle vera ein relativt kort tur på 3-4 timar tok brått ei anna vending då me to mil i frå destinasjonen, fekk problem med bilen. Eg sat og skreiv gårsdagens blogginlegg og hadde knappt sett punktum på linja om gode bilprestasjonar før André seier: No er me i gong, den gir ikkje gass. Og ganske riktig turtalet var stadig synkande og det samme var farta. André gjorde eit par forsøk på hente inn situasjonen med litt clutching, gassing og giring men ingenting hadde noko effekt, turtalet var framleis synkande og me hadde ikkje noko anna val enn å svinga oss ut i vegskuldra. Me gjorde nokre siste desperate forsøk medan me framleis rulla og akkurat då me hadde gitt opp gjorde bilen eit host og eit hark og var tilbake i form. Me svingte av på ein bensinstasjon nokre hundre meter lenger framme og då skjedde det igjen. Hosting harking og generell motvilje. Me trilla bort til ein parkeringsplass og bilen tok seg litt inn igjen. På parkeringsplassen stod bilen og putra, den gjekk svært ujamnt. Me spekulerte litt i kva som kunne vera problemet og gjekk inn på bensinstasjonen for å sjå om dei hadde noko som kunne hjelpa oss. Det hadde dei ikkje der gjekk det i pølser og usb-ladarar. Mads føreslo som vanleg at det måtte væra forgassaren som trakk falsk luft, men André spekulerte i tett bensinfilter eller rusk i bensinen. Medan me stod og såg ut som om me visste kva me dreiv med byrja bilen å hoste og harke, eg prøvde å gje litt pådrag, men det var håplaus, den gjorde eit par siste host og kvelte seg.

IMG_1882

Palme ved reisens slutt?

Då ein av mulighetane var rusk i bensinen skubbde me bilen ned til bensinpumpene og fyllte opp tanken i tilfelle den Spanske bensinen er like fin som den lokale rødvinen. Etterpå lot me den stå og kvile seg ei stund medan me sjekka ulje, kjøleveske o.l. alt såg bra ut. Me bestemde oss for å skubbe bilen rundt til ein skyggefull parkeringsplass på baksida der det kanskje var mulig å sjå over bensinfilteret. André gjorde eit forsøk på å starte medan Doktoren og eg skubba og der eit gnist av håp. Vår tidlegare pålitelege gamle Volvo hosta og hoppte til noko voldsomt, men greidde akkurat å få rotert motoren. André svingte den bak på parkeringsplassen og tok eit par rundar for å gjere den meir medgjørleg. Då han parkerte gjekk den som ei klokke og dersom den hadde tyggd seg gjennom noko rusk såg den ut til å vere grei no. Me gjorde ein vurdering etter beste evna om at dersom det er rusk så er det sikkert enklare å tygge seg gjennom på motorvegen med jamnt turtal. Me seig ut og la oss i høgre fil med 2500 omdreingar og køyrde roleg dei siste to-tre mila. Me oppdaga ingen teikn på at noko var gale på den siste beten og parkerte med tru på at Volvoen var tilbake i normal drift.

IMG_1897

Eit klassisk motiv av kampen mellom det gode og det onde.

Me fekk rett i våre mistankar om Hotel Abasun Montpellier, men fekk litt forhåpningar då det var air condition i «lobbyen», det var det sjølvsagt ikkje på rommet, eller det var den virka berre ikkje. Varmen var uutholdeleg, men me spylte av oss det verste av bilturen og opna vindauget, det hjalp ikkje mykje.  For å oppsummere nokre av kvalitetane til hotellet: Ingen heis, ikkje dusjforheng, mangla brytardeksel på lysbrytaren, Mads mangla hovudpute, dyne og handkle i si 1,5 meter longe seng og sjølvsagt krona på verket ingen toalettsete. Me vart ikkje lenge på hotellet, men gjekk raskt ut for å finna turistatraksjonane.

IMG_1885

Mi nye favorittkjørkje, den med det høga spiret som syner vegen til den irske pubben.

Me hadde oss ein lett lunch med tilhøyrande sterkøl på torget og brukte føremiddagen på å leite etter turistatraksjonar. Me fant fleire både aquaductar og katedralar, men den beste var St. Anne kjørkja som låg like ved ein Irsk pubb. Kjenneteikn på Irsk pubb: Den heiter noko med o», teppe på golvet, Guiness på tapp, britisk betjening og ein generel look. Me hadde oss eit par pils i skuggen av eit tre og spekulerte i om det var på høg tid å få oss noko skikkeleg fransk mat til midag.

IMG_1889

Ein katedral, den er visst kjend…

Me lot oss huka av ein innkastar som virka dreven i engelsk, men fann fort ut at det ikkje gjaldt heile betjeninga. Me lot servitøren bestemme middagen då kommunikasjon var utelukka. Han kom attende med Foie gras og grillspyd med muslingar og and. Me valgte å avstå la vin rouge då me allreide var litt pådregne, men hadde oss eit skikkeleg herremåltid med pils til. Etter maten returnerte me til den irske pubben, der me oppdaga at dei førte magners på tapp. Me var solgt, eit finare eksemplar av Irsk pubb. Me vart sitjande i til uti dei seine nattestimar, kva diskusjonen dreide seg om hugsar me sjølvsagt ikkje.

No nærmar me oss neste destinasjon, ein by me ikkje visste me skulle til. Les meir om det i morgon. Og gløym ikkje Andrés dropbox som inneheld mykje fleire bilete.

-Vidar

Advertisements

Catalonia

Exit France.

Etter vår snarlege exit frå sølvkysten i Frankrike gjekk turen sydover mot Spania. Bilturen var nokså klassisk, Mads las avisa og var DJ, André køyrde og eg blogga. Like før grensa fekk eg ein telefon i frå arbeid og før eg visste ordet av det sat eg i forhandlingsmøte med konsernleiinga på ein bensinstasjon i sydfrankrike. Det var forsåvidt greit nok, men temperaturen i bilen der eg har mitt vesle kontor vart fort høg når eg lot att vindauga for å høyre kva som vart sagt. Me fekk kjøpt oss eit termometer på bensinstasjonen og det viste det me allreide mistenkte. Både Temperaturen og atmosfæren var som i eit gresk bad.

Ankomst Catalonia.

IMG_1851Me parkerte Volvoen på gata i Patja del eitelleranna, og tussla det me trudde var dei 100 metarane til hotellet. Det viste seg at me som vanleg hadde lagt inn heilt noko anna en hotellet på GPS-en og dei 100 metrane vart fort ein liten kilometer. Når me hadde sjekka inn gjekk André og eg for å henta bilen, det var jo sjølvsagt rikeleg med parkering på hotellet. Volvoen stod i all si prakt og glinsa i solveggjen, men den var utsleten etter ein long dag i varmen og starta ikkje då me ville flytta den. Me lot den få ein halvtimes kvil medan me tok oss ein snack og tilkallde Mads i tilfelle me måtte skubbe den i gong. Etter den korte pausen var bilen klar for nye oppdrag og starta villeg opp igjen. Me parkerte på hotellet og tok turen ut for å sjå på dei lokale pubbane. (Meir om dette mot slutten av bloggposten.)

Jakta på den tapte sjåfør

IMG_20130706_105152Der var ein varm og solrik sumarmorgon i Platja del asdf og dei tre omreisande i europaekspedisjonen tok seg eit morgonbad som vanleg ved bassenget etter frukost. Brått gjekk det opp for to av medlemmane at tredjemann, sjåføren André var sporlaust forsvunnen. 

-Eit klassisk tilfelle av spontanantenning, eg har sett det fleire gongar under boerkrigen.

Sa ekspedisjonsdoktoren, Dr. Nielsen, men vart fort nedstemd av ekspedisjonens velgjerar den stadig aldrande Herr Haslum som sa.

-Tull, spontanantenning skjer berre med alkoholiserte rednecks som røker på senga. 

Medan dei diskuterte alternative grunnar til forsvinninga og like før dei var blitt einege om at Chtulu var den mest sannsynlege forklaringa, spratt doktoren til.

-Ser du den unge herren med den polske kostebarten, der borte?

Herr Haslum skulte over si eiga skulder og ganske riktig. Den tykkladne herren i førtiåra stod der i fullt syne og telde sine spanske trepengar. Han plukka ut ein femmar og gav den til jenta i iskremkiosken.

-Du har rett, kjøp av iskrem er eit velkjend KGB teikn for vellukka bortføring og polsk kostebart har aldri leda til noko godt.

Utbraut Herr Haslum, som hugsa så altfor godt kostebartskandalen dei mesterleg hadde avverga ved eit besøk på den franske ambasaden i Montenegro nokre månadar tidlegare.

Det var åpenbart at sjåføren hadde vorten bortført og dei to gjenværande ekspidisjonsmedlemmane lot ikkje noko tid gå i frå seg. Dei gjekk rett opp og bytta til kakiuniformen, som er obligatorisk arbeidsantrekk ved jakt på bortføringsmenn i varmare strøk.

20130706_105126Etter klesbytte gjekk dei til den lokale kiosken for å kjøpa seg siste utgåva av The International Herald Tribune, ein går jo ikkje på ekspedisjon utan å ha lese utanriksnyhendene. Etter ein dryg time med kaffi og nyhetlesing på ein gatecafé, gjekk dei to taktfast ned på strandpromenaden for å få seg ei pils. Ein går jo ikkje på ekspidisjon edru, det endar med at ein går og higar etter det lokale brygget i staden for å gjere ærleg etterforskningsarbeid.

Djupt inne i finansdelen av the Herald og på femte eller sjette øla høyrde dei to kumpanane ei kjend stemme.

-Nei!, har eg gått glipp av enda ein ekspedisjon? Det var André, sjåføren.

Det viste seg at han hadde komme over ei gruppe med lettkledde senoritas, med eit mistenkjeleg armband og fulgt etter dei til stranda for å myse på dei og finne ut kva ulovlegheitar dei dreiv med. Etter eit par knallharde timar med bading og soling, konkluderte han med at det var eit all-inclusive armband frå eit hotell i nærleiken og gav opp.

-Det er jo eit velkjend faktum at all-inclusive armband tyder mafia, og denslags skal alltid overlatst til det lokale politiet. Forklarte André.

Godt fornøgde med nok ein vellukka ekspedisjon bretta dei tre ekspertetterforskarane ut The Tribune igjen og tok seg ei kald pils for å feire. Kven som var blitt bortført av mannen med kostebarten kom dei aldri til bunns i, men dei var jo trass alt på ferie og noko skal jo overlatast til Interpol óg.

Denne historia er inspirert av verkelege hendingar, og summerer godt opp formiddagen vår i Platja del rintintin.

Catalonian nights.

IMG_20130706_150155Etter at me hadde funne att André og fått oss litt lunch. Var det på høg tid å skrive gårsdagens blogginnlegg og tinge hotell for dei næraste dagane. Me tok med oss laptopen og kvar vår International Herald Tribune ut i solveggjen og knattra ned litt oppdateringar for dykk heime. Etter kort diskusjon var me einege om at desse temperaturane ikkje var noko for enkle storabuar og at me burde komma oss litt nordover igjen. Me peikte oss ut eit par byar på den franske rivieraen og tinga oss hotell der for dei næraste dagane. Med the administrative detail unnagjort vendte me attende til middelhavet for ein forfriskande eftermiddags-dukkert. EIn dusj og litt fjelging seinare var me klare for ein blåkopi av kvelden før.

Me åt middag på ein nogle turistprega resturant, med middelmådig mat og enda meir middelmådig Tinto del casa (husets rødvin), og spasserte frå pubb til pubb nedover hovudgata. Me fekk notert oss nokre ammendments til doktorens reisekotyme og talte vidfløktig om tema me ikkje lenger hugsar noko av. Kvelden vart tradisjon tro runda av på den dårleg unnskuldingen for ein irsk pubb i enden av gata. På «irsk» pubb i Spania drakk me Nederlandsk øl og runda av kvelden med litt fin fin nattmat. Crépes med Nutella.

Tingenes tilstand.

No er me i bilen på veg mot Montpellier der me mistenkjer at me har sikra oss det røtnaste hotellet nord for Shara, men bilen presterer like godt som alltid og stemninga er god. Me har konkludert med at air condition kanskje har sine kvalitetar, men å ha alle vindauga opne og sitja å skrika til kvarandre er kjekt det óg.

 

-Vidar

Doktorens reisebrevkurs

Då me sette ut i frå sydvestfrankrike på fredagsmorgon var me klar over at det vart nok ein long køyredag, men trøsta oss med at det forhåpentleg var den siste på nokre dagar. Desse longe dagane med køyring gir lite spanande materiale til bloggen, så i dag får de doktorens reisebrevkurs gratis i staden for skildringa av den longe svette bilturen. Me satsar på å nå Montpellier tidleg i morgon og då skal de få heile oppsummeringa av vår ekspedisjon i Catalonia.

Doktor Nielsens reise kotyme.
For reiser i Europa og andre plassar du kunne tenke deg å reise.

Innleiing.
Eg har påtatt meg det ærefulle ansvaret å føra ned eit par erfaringar og åpenbaringar,
samt ta livet av eit par stygge myter om reiselivet i Volvo i Søreuropa.

IMG_20130706_170211Kleskode.
Shorts skal førast på eit kvart tidspunkt når ein kjem utforbi Noreg.
Untak: Middag på ambasader og slott, men kun viss ambasadør eller kongelig er til stede.
Shorte er og føretrekt på alle tidspungt, T-shorte kan førest kunn til og frå strand og ved utøving av fysisk aktivitet (Sykkling, jogging,dromedarløp og lignande).
Genser er ikkje tilatt under nokon omstendigheter, røkejakke kan førest viss det er kaldt eller situasjonen tilseier at det er sømelig.
Hodeplagg: Alpelue, tropehjelm, panamahatt og liknande er tillat.
Caps er strengt forbode. Unntak: viss du må bli med i ein eller annan for for gjeng, for å ungå sodomering.
Skal ein på ekskursjon er det kaki-uniformen som gjeld (sjå bilete).
Klede handlig skal unngås. Vilkår viss du gjekk tom for boksershorts ein gang i forige veke.

Fottøy:*
Sandalar skal førast heiletida, det er ikkje på vilkår tillatt med sokker i sandalene.
Barbeint er også tillat viss ein føretrekk det.
Unntak: Sjå forannemt forklaring om ambasader og slott.

Språk:
Dei lokale skal tiltalast på sitt eige språk så langt som muligt, ellers lyt ein bruke Norsk.

Mat og drikke :
Ein skal altid strebe etter å innta mest mulig forskjellig lokal mat og drikke.
Er det mat på menyen du ikkje veit kva er, gå for dette.
Døme: I Danmark er det raudepølser og bayer som gjeld,
Frankrike, Raudvin og baguet.
Spania, Cava og paela.
Tyskland: Kun pils og sauerkraut.
Nederland: Hasjbrownis og LSD.
Belgia: Trappist og Sjokolade.
Sveits: Nøytral og direkte demokrati mat…
Italia: Espresso og Permasan.

Øl, vin og Ankerdram.
Ein skal alltid drikke det lokale brygget, eller det som er på tapp.
På Restaurant der ein nyt raudvin er det lokale merker som er tingen, eller den dyraste.
Ankerdram skal altid inntas rett etter bilen er parkert, kva type anker dram er opp til den enkelte, med
visse villkår: Tequila er aldri tillatt, Cognac er anbefalt og han må alltid halda over 40%
Viss ein bedriver nyting av tobak, skal ein røke det dei lokale røker…
Er det Irskpub på plasen skla denne vitjast (uansett kor luguber).
Hard Rock Café er ikkje tillatt, då dette er bare ei tossen turistfelle.
Ha alltid med deg riklige mengder med lighterbensin.
Ein skal ALDRI gå på nattklubb.

Underhaldning:
Det er kun tilatt å høyra lokalradio.
Alle formar for TV skal unngås, då dette er jævelens verk.
Internett skal kun brukast i samband med blogging, sosialemedia frarådest.
Nyheter kan lesast i avis** som dei selg på dei fleste lokale kioskane.The International Herold Tribune er anbefalt.
Spelar det eit lokalt band på plassen er, lyt ein høyra dei.

Openbaringar:
Alle Franskmenn har stripeteskjorte, raudttørkle, alpelue og løk rundt halsen.
Det er ikkje pubar i Tyskland.
Det er masse pubar i Belgia.
Frankrike er ikkje så dumt som me skal ha det til.
Raudepølser er godt.

Ting ein ikkje bør snakke om i utlandet, då dei lokale vert noke kvasse vis ein nemnar.
Tyskland: Hitler, Der Kaiser, egenlig krigen generelt (Don´t mention the war!).
Spania: Fransisco Franco, Fransk vin og cognac.
Frankrike:At det kan nå ikkje vera nødvendig med opptøyer og brenning av bilar i gatene anna kvar helg.
Italia: Musolini, fotball og det faktum at relgion er noko drit (dei vert skikelig forbanna vis du insinuerer at paven er meir enn gjenomsnitlig opptatt av altergutter).

*Dette har vert eit oppheta tema i var lille gruppe, då André meiner det er heilt legetimt med sokker i sandalene. Hans meiningar er notert og oversett akkurat på dette pungtet.

**Til dei av våre yngre lesarar som ikkje er kjende med aviser som ein kan kjøpe i kiosk, så er denne forma av avis (i motsetning til nettavis som dei meir informerte av dykk kanskje kjenner til) trykkt på papir!?

Le Tour de France

Torsdagsmorgon var me tidleg oppe for sjå nokre av tursistatrasjonane i nærleiken. Me hadde kvelden før bestemd oss for å låna kvar vår sykkel på hotellet og sykla longs kysten i avslappande fart. Då me var ferdige med frukosten og hadde fått lånt oss sykklar i ti-tida sette me ut på dagens ekskursjon.

IMG_1818Det var lettskya pent vær og finfin sykkeltemperatur i overkant av 20 grader. Me fulgte dei velhodte sykkelstiane ut mot det me tok for å væra sentrum av ein tettstad i nærleiken. På vegen stogga me på  ein resturant ute på ein pir, slik at me slapp å anka på kva tid me skulle få oss dagens første iskalde. Når pilsen var oppdrukken rigga me oss tilbake på det me allreide mistenkte og skulle seinare smerteleg få erfare at ikkje var sykkelens Rolls Royce. Seta hadde allreide sett sine spor i skjøre norske herrerumper og det var ingenting som tyda på at kjøretøyet var bygd for verken fart og spenning eller kos og komfort.

Med våre tre gir/tregir og ballongdekk kom me omsider fram til det me trudde var sentrum, Det hadde lite til felles med Paris og Brussel, men var ikkje heilt ulikt handlebyen Nordhuglo. Me var ikkje ute på shopping så det passa oss eigentleg greit. Me plukka me oss litt ost, brød, le vin rouge og eit par pils på landhandelen og styrte valdtektssykklane i retning europas lengste samanhengande sandstrand.

IMG_1823Stranda viste seg, som me kanskje burde ha forventa, å væra nokså long og stort sett for brei til å kunne spassere frå vegen og ut til sjøen, men me gav ikkje opp av den grunn. Etter det som virka som ein evighet kunne me omsider parkere torturredskapa ved ei høvande strand. Stranda var utstyrt med eigen badevakt og rikeleg med topplause franske bestmødre. I løpet av sykkelturen hadde skydekket løyst seg og me hadde no strålande solskinn. Me braut brød oss i mellom og tok oss ei pils til osten. Me venta av prinsipp ikkje den obligatoriske timen etter mat med å bada. Stephen Fry seier det er ei skrøne eller gammal overtru og om Stephen seier det, så er det sant. Badetemperaturen var ikkje noko å skriva heim om, men den kan ikkje ha vore så gale heller for eg sit jo her og skriv heim om den. To punkt var kryssa av på «the bucket list», bade i biscayabukta og myse på gamle skinn på europas lengste samanhengande sandstrand og me sette ut for å få det siste krysset. Sjå Europas største sanddyne.

IMG_1826Til sterke protestar frå våre repektive akterspeil tvingte me oss opp på steinsykkelsetet. Sekstanten peikte ut kursen og me fulgte lydig etter styrmann Nielsen, han er jo trass alt gammal speidar og har brevkurs i geopolitisk samarbeid. Det viste seg dette var ein av dei mange tinga Doktoren får til. Etter berre ein dryg time på sykkelen kunne me spisse blyantane og setje ein stor X ved det siste punktet. Ved foten av Dune du pilat tørstedrakk me le vin rouge, men valgte ikkje å bestiga den då den trass alt er høg og laga av sand…

IMG_1829På veg heim stogga me innom Mc Donalds for å smaka den berømte Royal Chese som dei fører i Frankrike. Me sjekka samstundes kor longt me hadde sykla og det viste seg at me hadde vore under tortur i over 5 mil. Etter at me hadde parkert våre overgrepsmenn staka me ut kurs mot hotellbasenget, me gjekk innom på lugaren for å leggja frå oss tinga våre og det vart brått hummarstemning då me såg oss sjølve i spegelen. Mads kom best i frå det med berre litt raud nakke. André og eg var raude som brannhydrantar frå panna til tottelottane. Eller dvs. André var ikkje raud på tottelottane då han er galen og fører sokkar i sandalane. Etter badet runda me av kvelden med middag på den samme resturanten som førre dagen og drakk etterpå opp resten av le vin rouge.

No sit eg og svettar på eit hotellrom i Spania medan dei andre er i bassenget, så dette orkar eg ikkje lenger. Fleire bilete er å finna i Andrès dropbox, 35 grader og sol here i come, snakkes.

-Vidar

Kollisjon med Volvoen!

Då me sette ut i frå Paris i morgonrushet på onsdagsmorgon var André noko uoppmerksam og tung på gasspedalen. Dette førte til at han marva volvoen oppetter ei svær søyle i parkeringshuset på hotellet i omlag 2 km/t. Skadane på Volvoen er minimale dvs. me greidde eigentleg ikkje heilt å sjå den evt. nye skaden eller om alt berre var gammal morro, søyla derimot fekk seg ein kraftig støkk. Det er nok ikkje kvar dag den kjem i nærkontakt med svensk kvalitetsmotorvogn.

IMG_20130703_151501

Finavêret nær Paris.

IMG_20130703_090452

Frukost på/under hotellet. Doktoren spenderer.

Vêret var mildt sagt under pari så me satsa på å komma oss lenger sør og det litt brennkvikt. Det tydde at det kom til å bli nok ein long dag i bilen så me smørde oss nokre baguettar som ein kjapp frukost og heiv oss ut av det Volvovonde parkeringshuset. Det angra me ikkje på. Det var ein 7 timars biltur planlagd for dagen og trafikken rundt Paris var ganske tett så me brukte ein del tid på å komma oss ut av ringvegen.

IMG_1807

Doktoren i kjend reisebrevpositur.

Vel ute tok me avgjersla, om å halda pitstopps til eit minimum og resten av turen gjekk glatt med eitt bensinstopp og eitt pissestopp. For å effektivisere dagen skreiv doktoren reisebrev, eg blogga og André tok seg av motorvognsføringa.

Me annkom destinasjonen, ein feriestad litt syd for Bordeaux, rundt klokka halv fem. Plassen hadde me funne litt småskjenkte i Paris for nokre dagar sidan. Det viste seg å være eit stykke utanfor allfarveg, men hotellet var fint og utstyrt med eige symjebasseng så me var ved godt mot. Då me hadde kjøleskap på lugaren syns me det var ei skam at det skulle stå tomt, så me tok oss ein kjøretur for å finne eit ølutsal.

IMG_1816

Veeeldig flink.

Me fann både øl og le vin rouge hjå den lokale Obs varianten og køyrde attende for å prøve noko av den kortereiste «maten» me hadde kjøpt oss. På veg ut av bilen valgte eg å setje ei av flaskene med le vin rouge på taket av Volvoen, men eg trur ikkje den fallt i smak for den rista den fort av seg og lurte den utover heile parkeringsplassen. Som ærleg nordmann på tur kosta eg sjølvsagt opp etter meg, men har fått høyre det som fortent av mine medsamansvorne.

20130703_202008

«Snarvegen» gjennom skogen.

Når me hadde drukke nok til å greie å lukke kjøleskåpet var det på tide med middag. Me hadde tidlegare sett oss ut ein resturant ikkje longt i frå hotellet og staka ut kursen mot den. Det me ikkje forventa var at doktoren skulle leggja ned veto og krevje at me heller skulle ta «snarvegen» gjennom skogen. Vegen var temmeleg nøyaktig akkurat like long som hovudvegen, men maten var heilt upåklageleg. Faktisk så god at me i skrivande stund er på veg ut døra for å vitja den samme resturanten i dag og det betyr at eg diverre er nødt å runde av dagens underhaldning, men følg med i morgon då kjem den kassiske historia om då me var på sykkeltur i halve Vestfrankrike.

Det vart ein del bilete for dykkar fornøyelse i dag. Gje gjerne tilbakemelding om det er ønskeleg å ha fleire bilete i bloggpostane. Gløym ikkje André sin dropbox, som inneheld dei fleste av bileta tekne med hans kamera.

-Vidar

Musevisa

God morgon godtfolk, som lova får de ein tidleg oppdatering i dag då me ligg litt på etterskudd. Tysdag nytta me dagen i Disneyland og kvelden i Paris. Meir om Paris kan de lese i Doktorens reisebrev som følger nederst i bloggposten.

IMG_1752Me var tidleg oppe og då doktoren hadde valgt å lukke vinduet i løpet av natta var atmosfæren på lugaren umiskjenneleg lik noko ein forventar seg på russisk bordell. Dette hjalp nok på at me kom oss raskt ut av hotellet og sette kursen mot togstasjonen. Me plukka med oss nokre croisantar på vegen og frykta berre for livet på ein tre-fire gongfelt. Vel inne på togstasjonen gjekk me rett på toget og byrja på det som skulle visa seg å vera noko me fekk til. Eit togbytte og ein del klippetiklopp seinare var me framme i Parc Disney som dei lokale kallar det. Me gjekk i den kølause turistinformasjonen og spurte om kor me kunne få kloa i eit par bilettar. Den hjelpsomme informatrisa svarte på sin finaste Alló alló-fransk at om me berre skulle ha dagspass så kunne me kjøpe det hjå ho. Me langa over ein neve med franske trepengar og gjekk strakt inn i eventyrland.

IMG_1767

Doktoren er vorten snakeoil salesman på sine gamle dagar.

Vél inne i nordeuropas største turistfelle sveipa me bilettane våre i «fast pass»-automaten til Space Mountain, eller slepp-å-stå-i-kø-heile-dagen-maskinen som det heiter på nynorsk og tussla for å sjå om det var høve til å få seg ein prinsessekjole. Det var absolutt høve til å få seg nytt aftenantrekk, men eg trur det var retta meir mot yngre herrar en oss, kanskje ikkje eingong mot herrar i det heile. Eg greidde iallfall ikkje å komma meg nedi verken Askepott eller Snøkvit-kjolen. Med litt lengre underlepper vendte me attende til Space Mountain. Der fekk me raskt rista av oss underleppa og kom ut igjen med eit stort glis. Me fekk mykje ut av dagen, men det vart jo ein del gåing. Litt utpå dagen fekk me oss lunch og fekk sitja litt. Då konstruerte me ein slagplan for resten av dagen. Me tok oss ein runde på dei mest interessante atraksjonene, handla litt suvenirar og sette kursen mot storbyen igjen. Slik kunne me gjera opp for det manglande besøket dagen før.

IMG_20130702_182011

Her er eit bilete av tossne turistar som tek bilete av Louvren.

Som lommekjend i Paris, eg har jo trass alt trødd mine barnesko der ein dag her for ein 4-5 år sidan, tok eg med Andrè og doktoren til Paris for å bli rana, slik Marius og eg vart forrige gong me var i Paris. Det fekk dei til. Me var ikkje eingong kommen over Seinen før dei vart rundlurt av nokre døve jenter som lata som om dei bedreiv underskriftskampanje, men som eigentleg berre lurte deg til å skriva under på noko på eit språk ein ikkje forstår for å så krevja deg for ein hundrelapp eller to. Eg som har vore i storbyen før lot meg sjølvsagt ikkje pille på nasen så lett og unngjekk det heile med ein «pardon, ryk og reis».

Meir om Paris kan de lese i doktorens reisebrev nedanfor.

-Vidar

 

Vyrde lesar.

Dei seier du fostår mykje av Paris i løp av dei fyrste stundene, resten må levast. Du finn det du leitar etter her.

Me ankom Paris tidlig på ettermidagen, via tog frå Disneyland eg hadde i utgangspungtet vert over gjennomsnittlig skeptisk til heil greia men eg vart gledelig overaska då det ikkje var så jævlig som eg hadde førespegla meg.

Paris er jo byen som kunstnartypar og forfattarar har hvalfarta til i lang over eit hundre år og eg fårstår no at det ikkje er utan god grunn, det var ein orgie av nye inntrykk, lukter og syn som får ei enkel skjel frå Åsringen til å få store auge.

Min kjenskap til Paris var ikkje så stor, det meste eg vit om byen har eg lært av Hemingway og Woddy Allen, frå boka The Sun Also Rises, der Hemmingway skildrar blandt anna kaffe og nattklubb senen i Paris på tyvetalet, og den relativt tragiske historien til Jake Barnes (tragiske historiar er vel ein gjenganger hjå Hemingway). Midnight In Paris er ei glad historie om ein kar som er på tur med forloveden i Paris, og får til på underlig vis å ta fleire turar tilbake i tid, til ca.1920 der han treff alle dei store idola sine (legg spesielt merke til Adrian Brody som Salvatore Dalí).

Så som dykk sikkert har oppfatta så var min viten om Paris noget utdatert, det hjalp då veldig at Vidar hadde vert i Paris på eit tidligare tidspung og var relativt ¨lommekjend¨(eg andbefal dykk å få Vidar til å fortelle dykk om hans og Marius sine eskepader i Franske hovudstaden). Han tok meg og André med på ei lang om visnig der me fikk med oss det meste av severdighetar, av slutta med ein fin middag på ein av dei lokale gateresturantane. Me fekk litt kort tid i Paris men eg vonar om at det er ein plass det kunne vert spanande å besøkt på ein seinare anledning.

Til the next time, Your’s always

Doktoren.

In Bruges

Planen for mandagen var å forlata Brussel og køyra innom Brügge på veg til Paris. Me såg for oss at det skulle ta omlag fire timar pluss ein liten time med sightseeing i Brügge. Då me køyrde frå Brussel klokka ti, annslo me annokomst på hotelet vårt litt utanfor Paris i tre-fire tida og med ein kjapp dusj før me kasta oss på toget inn til byen var det ingenting som tyda på at me ikkje skulle vere i Paris seinast klokka fem. Det gjekk ikkje heilt slik.

IMG_1716

På jakt etter alcovar i Koningen Astrid Park

Me kom oss ut av Brussel etter skjema og turen til Brûgge gjekk greit. Me var ein liten halvtime etter skjema, men me skulle jo berre raskt sjå alcovene i Koningen Astrid Park så me så ikkje så mørkt på det. Det viste seg at det var eit stykke å gå i frå sentrum og mykje å sjå på vegen, men me kom oss til parken. Det einaste problemet var at desse alcovane som me hadde blitt lova ikkje var så enkle å finna. Me gjekk ein runde i parken, men såg ikkje noko som kunne minna om alcovar, me bestemde oss for å nytte det gamle trikset med å ta bilete av alt og håpa på at eit av bileta er av ein av dei velkjende alcovane.

Me hadde no brukt så mykje tid at me bestemde oss for å ta lunch på torget i Brügge. Det vart ein dyr og ikkje spesielt mettande affære, men me var nødt å komma oss vidare. Klokka var blitt halv eit og me låg no godt etter skjema, den opprinnelege planen var å komma oss ut av Brügge omlag klokka halv 12. Det viste seg no at me ikkje hugsa kor me hadde parkert og me vart drivande gatelongs i ein halvtime for å finna bilen.

IMG_20130701_154851

Pølser på «grillen»

IMG_20130701_154917

Nygrillede pølser

Tilbake på landevegen kryssa me grensa til Frankrike og hadde oss ein hyggeleg prat med lokalavisa, den heime altså ikkje Nordéclair. Nordèclair er lokalavisa for Lille og omegn. Den plukka me med oss for å kunne bevise at me var i Frankrike og at me framleis hadde med oss bilen. Sjå denne Google+ oppdateringa. Når me alikevell fyllte bensin og kjøpte lokalaviser fann me på at me kunne bøte litt på forseinkinga og den litt for lette lunchen ved å grille oss nokre pølser på motorblokka. Me kjøpte oss ein pakke med grillpølser og pakka dei inn i aluminiumsfolie, deretter plasserte me dei snuggly mot ein varm del av motoren og spannt ut på motorvegen igjen. Etter nokre minutt kjende me den umiskjennelege sneken av nygrilla pølser. Me køyrde ei stykke til og parkerte på ein rasteplass for å få oss litt varmmat. Pølsene var nydeleg steikte og gode på smak. Det denne bilen ikkje får til…

Når me nærma oss Paris utpå ettermiddagen byrja trafikken å ta seg opp og ikkje lenge etterpå var det full stopp. Me snigla oss innover og GPS-en melde om stadig meir forseinka annteken annkomst. Klokka seks var me endeleg kommen fram til hotellet. Når me hadde sjekka inn, fått oss ein ankerdram, oppdatert bloggen og dusja nærma klokka seg halv åtte. Me visste at det kom til å bli ein long dag med mykje tråkking i Disneyland dagen derpå og me hadde enda ikkje tinga oss hotell til onsdagen. Alt dette gjorde at me tok ei sjefsavgjersle om å ikkje reisa inn til sentrum, men heller kvila litt på hotellet og finna ut korleis me skulle komma oss ut til Disneyland neste dag. Det vart eit par kalde på pubben på hjørna og me tok med oss ei flaske vin frå kiosken opp på rommet. Ikkje lenge etter kom Jon Blund snikande og det vart nok ein tidleg kveld på oss.

Beklagar sein bloggoppdatering, men me skal gjere det opp med å poste neste allreide i morgon tidleg. Takk for tolmodet og interessa.

 -Vidar